Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016


Περί Έρωτα διάλογος - από τους ΕΝΝΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ

 

Ο κύριος Ασχετίδης με το μούσι αεροπλανόφτερο και το παλιό παλτό αλεξίπτωτο αναβάσεως, φαρδιά παντελόνια και σαγιονάρες, ανεβασμένος στην καμινάδα του Κτιρίου να κοιτάει με το κιάλι, βράδυ, παρανοϊκός σαν πάντα, μάλλον κάποια γυμνή γυναίκα απ’ το παράθυρο.
-     Βλέπεις τίποτα; ρώτησε λίγο πιο κάτω από την ίδια καμινάδα ανεβασμένος ο Δοκησίσοφος. Κι αυτός δεν πάει πίσω, χοντρός με παντελόνι εκστρατείας, τα γυαλιά και τα γκρίζα μαλλιά τηλεόραση.
-     Αρχίζεις να μου τη δίνεις μ’ αυτή την ερώτηση, τσαντίστηκε ο κύριος Ασχετίδης. Φαίνεται σαν να προσπαθείς να μου θυμίζεις ότι δεν έχω απάντηση.
-     Βλέπεις τίποτα; επέμεινε ο Δοκησίσοφος.
-     Ναι, βλέπω.
-     Τι;
-     Μια διαφήμιση μπύρας.
-     Ε;

Ο Δοκησίσοφος του άρπαξε το κιάλι από τα χέρια και κοίταξε μέσα. Στο μάτι του κιαλιού, τώρα έχει σχηματιστεί η εικόνα της υπέροχης γυμνής γειτόνισσας, ξαπλωμένης στον καναπέ, να ξεφυλλίζει ένα περιοδικό ανάμεσα στις κόκκινες κάλτσες της -το μόνο πράγμα που φορούσε, κλεισμένη σ’ ένα καλοκαίρι δωματίου, μέσα σε μια γειτονιά άλλου χρόνου, απ’ το σκοτεινό κτίριο, με τους σκαρφαλωμένους τύπους στην ταράτσα. Ένας με χάρτινο καπέλο «βλέπεις τίποτα;» και ο άλλος με χωνί για καπέλο, χωνί μάλλον για να ρέουν ομοιόμορφα οι σκέψεις απ’ το μυαλό του προς το σύμπαν. Η διαφήμιση στο περιοδικό, έδειχνε ένα βάτραχο με κορώνα πρίγκιπα κι έλεγε: «Τι νόημα έχει ο έρωτας,  αν δεν σου αλλάζει τη ζωή;»
 
-     Περίεργο! Δίκιο έχεις. Σου ταιριάζει απόλυτα, είπε ο Δοκησίσοφος.
-     Εννοείς ότι χρησιμοποιώ τον έρωτα για ν’ αλλάξω τη ζωή μου;
-     Όχι, ότι μοιάζεις με βάτραχο.
-     Εσύ τι μοιάζεις, με πρίγκιπα; Πρόσεχε μη σε φιλήσουν και γίνεις βάτραχος.

Φαινόταν χυδαίο, δύο τύποι να μπανίζουν μια γυναίκα στο αδιάκριτο, επίσης ηλίθιο, ποιητικό, ένα χαζό φεγγάρι γέλαγε κι ασήμιζε στα κεφάλια τους και μια διαφήμιση, αυτό κυρίως, να ρωτάει ακόμα μέσα σε δύο υπέροχα γυμνά πόδια. Απάντηση καμία.

-     Ο έρωτας είναι επιθυμία ενός πράγματος που δεν έχεις. Μόλις το αποκτήσεις, τελείωσε. Επειδή δεν τρέχουμε πίσω από κάθε περαστική γυναίκα, νομίζεις ότι δεν ξέρουμε κιόλας, ρε χαμένε; Ο πραγματικός έρωτας συμβαίνει για πράγματα που δεν έχεις,  είπε αποφθεγματικά ο Δοκησίσοφος.

-     Δηλαδή για πράγματα που δεν είναι πραγματικά;
-     Όλο εκεί το γυρίζεις, ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει. Δεν είπα ανύπαρκτα, ότι δεν τα κατέχεις είπα…
-      Έτσι κι αλλιώς ο έρωτας μεταβάλλεται, είναι το πιο δυνατό κίνητρο ν’ αλλάζεις τη ζωή σου, μόνιμη ένταση μεταξύ της επιθυμίας και του αντικειμένου, δήλωσε ο Ασχετίδης.
-     Και όταν αποκτήσεις το αντικείμενο του έρωτα;
-     Μπορεί να υπάρχει απάτη, οπότε εξαφανίζεται. Η εικόνα της γειτόνισσας, αντί για τη γειτόνισσα. Ο Έρωτας είναι η τρεχάλα, είναι η προσπάθεια. Γι’ αυτό οι αρχαίοι πίστευαν ότι είναι γιος του Πόρου,  -πέρασμα, πλούτος, όπως λέει και ο Πλάτωνας-, και της Πενίας. Ήταν μεθυσμένος ο Πόρος και κοιμόταν στην αυλή της Αφροδίτης, όταν πήγε η Πενία και τον βίασε, την ώρα που κοιμόταν. Αποτέλεσμα: γεννήθηκε ο Έρωτας.

-Ερωτευόμαστε εικόνες, αυτό που νομίζουμε για κάποιον, συμφώνησε ο Δοκησίσοφος. Αυτό που φτιάχνουμε μόνοι μας γι αυτόν. Μπορεί ο άλλος να έχει τις ιδιότητες που φανταζόμαστε και τις θέλουμε τόσο πολύ,  μπορεί και όχι. Αυτό θα φανεί αργότερα. Μέχρι τότε ζούμε με την ιδέα που έχουμε φτιάξει για τον άλλον. Ωστόσο τι γίνεται όταν αποκτήσεις το αντικείμενο του έρωτα; επέμεινε.

-     Λογικά, όταν το αποκτήσεις, πρέπει να σταματάει, γιατί έτσι κι αλλιώς την έδεσες τη γαϊδούρα σου.
-     Εκτός κι αν σου γίνει έμμονη ιδέα, μ’ ένα άπιαστο αντικείμενο του πόθου που δεν φτάνει ποτέ. Δες και το «Κόκκινο και Μαύρο» του Σταντάλ. Ο ήρωας με κίνητρο τον έρωτα, καταφέρνει ν’ αλλάξει τον εαυτό του και τη ζωή του ολόκληρη και να φτάσει από την ασημαντότητα στο μεγαλείο. Βέβαια, στο τέλος τον καρατόμησαν, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, είπε περήφανος ο χοντρός.

-     Από την άλλη η Άννα Καρένινα καταστράφηκε από έναν έρωτα, που για χάρη του συγκρούστηκε με ολόκληρη την κοινωνία και μάλιστα για έναν άνθρωπο που δεν το άξιζε, συνέχισε...
-     Εγώ λέω ότι αν ο έρωτας είναι ιδανικό, δεν μπορεί να σταματάει πουθενά. Άρα αλυσιδωτά, θ’ αλλάξει όλο το περιβάλλον του, σαν μια κηλίδα που απλώνεται, θα το κάνει ίδιο μ’ αυτόν, θα προσαρμόζει τον κόσμο σ’ αυτόν. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Έχει; ρώτησε ο Ασχετίδης

-     Ε, ναι. Αποκτώντας το αντικείμενο μπαίνετε σε μια κοινή διαδικασία μετάλλαξης για μορφές διαρκούς έρωτα, όπως λέμε διαρκής επανάσταση. Γινόσαστε υποκείμενα και το κοινό αντικείμενο του πόθου απογειώνεται. Ίσως μέσα σας, πάντως πάντα αμφίδρομα.
-     Μόνο τότε θα μπορούσες να σκεφτείς αυτό που λες. Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις, ένας απ’ τους δύο τραβιέται. Ένας φεύγει κι ο άλλος  τρέχει ακολουθώντας. Το μόνο που τους συνδέει είναι η εικόνα. Κι αυτό μπορεί να βγάλει αίσθημα, αλλά δεν περιέχει νόημα.
-     Λες η γειτόνισσα απέναντι να’ χει μούσι και να πετάει υστερίες; είπε σκωπτικά ο Δοκησίσοφος.
-     Δηλαδή τελικά, δεν υπάρχει νόημα; απάντησε ο Ασχετίδης.
-     Κοίτα, και να μην έχει, εγώ του δίνω ένα νόημα θετό, δικό μου. Όταν αισθάνομαι σαν αραχνιασμένο σπίτι, ανοίγω τα παράθυρα, μπαίνει ο αέρας και τ’ αλλάζω όλα. Ν’ αρχίσει δηλαδή η τρεχάλα για το αντικείμενο του έρωτα, κι ας μη φτάνει πουθενά, είπε θριαμβευτικά ο Δοκησίσοφος.
-     Α, έχει!

Μόλις είχε αρχίσει να χιονίζει. Οι δύο συγκάτοικοι μάζεψαν τις χιονισμένες φαλάκρες τους και το κιάλι και μπήκαν πάλι στο κτίριο. Είχε αρχίσει να το στρώνει στην ταράτσα και ήταν παγωμένοι. Στον σκοτεινό διάδρομο φάνηκε η μουσάτη φιγούρα του Βασίλη του ναύαρχου (ή φιλοσόφου, ή πρύτανη, ή άγιου). Περπατούσε μονολογώντας κι έλεγε: «ο θεός έπλασε θηλυκόν, αρσενικόν και υλικόν, Αδάμες και Εύες και παράδεισο και έρχεται ο δαίμονας και ενικά τον νουν και την σκέψιν αυτήν και γίνεται εν γη και λαοί το κολαστικόν».

- Έχει εκδοθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται με γραπτή συγκατάθεση των συγγραφέων. Το σκίτσο είναι πρωτότυπο του Χρύσανθου...
 

Από­πειρα στο­χο­ποί­η­σης και συκο­φά­ντη­σης ενα­ντίον μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ

  
 Ιδιαί­τερη ανη­συ­χία προ­κα­λεί στο ΔΣ της ΕΣΠΗΤ η από­πειρα στο­χο­ποί­η­σης του μέλους του ΔΣ Πάνου Πικραμένου μέσω ψευ­δών δημο­σιευ­μά­των και άλλων ανα­φο­ρών στον Τύπο.
 
Για λόγους άδη­λους, το όνομά του ανα­φε­ρό­ταν στην ταυ­τό­τητα του περιο­δι­κού «Pronews» χωρίς ουδέ­ποτε αυτός να έχει υπάρ­ξει συνερ­γά­της του, με απο­τέ­λε­σμα, όπως καταγ­γέλ­λει, να δέχε­ται υβρι­στικά και επι­κρι­τικά σχό­λια στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύωσης.
 
Και ενώ οι δια­δι­κα­σίες για την αντι­με­τώ­πιση του περι­στα­τι­κού βρί­σκο­νταν σε εξέ­λιξη, λίγες ημέ­ρες αργό­τερα, σε ανυ­πό­γραφο άρθρο της εφη­με­ρί­δας «Μακε­δο­νία» ο κ. Πικραμένος δέχθηκε συκο­φα­ντική επί­θεση με τρόπο που θίγει βάναυσα την προ­σω­πική και επαγ­γελ­μα­τική τιμή του.
 
Σε μία εποχή εξαι­ρε­τικά δύσκολη για τον κλάδο, και ενώ μεγάλα επαγ­γελ­μα­τικά ζητή­ματα παρα­μέ­νουν ανοι­χτά, το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ δηλώ­νει ότι δεν θα ανε­χτεί άδι­κες επι­θέ­σεις ενα­ντίον οποιου­δή­ποτε συνα­δέλ­φου δημο­σιο­γρά­φου και ότι οι νομι­κές δια­δι­κα­σίες έχουν ήδη κινηθεί.
 
Ιδιαί­τερα επι­θέ­σεις κατά συν­δι­κα­λι­στών οι οποίοι κατα­βάλ­λουν κάθε προ­σπά­θεια ώστε να περι­σω­θεί ότι είναι δυνα­τόν από τα κεκτη­μένα μας και έχουν συμ­βάλ­λει στην προ­σπά­θεια για άρση των κακώς κει­μέ­νων στον χώρο του Τύπου.
 
Για τo Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ
 
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμ­μα­τέας
Θέμης Κ. Μπε­ρε­δή­μας Θανά­σης Αλατάς
 
Δημοσιεύθηκε από ΕΣΠΗΤ /

http://www.espit.gr/?p=5564

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

Η Στρατηγική των μειονοτήτων


To άρθρο είχε δημοσιευτεί το 2001 στο περιοδικό "Άμυνα & Διπλωματία" και  σε προγενέστερη μορφή (αλλά με ίδια κεντρική ιδέα) δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Στρατηγική" το 1997 ή 1998.
 
Πιστεύω ότι όχι μόνο είναι επίκαιρο, αλλά όσα αναφέρει δικαιώνονται . Δυστυχώς η τότε αρθρογραφία μου, πάντα στο ίδιο πνεύμα, απετέλεσε αντικείμενο σφοδρής και κακόπιστης κριτικής, από τμήματα της "Αριστεράς" ( ΣΥΝ, Δίκτυο κλπ), χαρακτηριζόμενος εμμέσως και σε επίπεδο φημολογίας ως "ακροδεξιός", "εθνικιστής" κλπ.
 
Τώρα όλοι, πλην όσων έχουν ειδικούς λόγους, καταλαβαίνουμε ότι η σύγχυση του "φιλελεύθερου με το ελευθεριακό" και του νεοφιλελεύθερου "κοσμοπολιτισμού με τον διεθνισμό" οδήγησε στην πλήρη ενσωμάτωση της Αριστεράς στο φιλελεύθερο μοντέλο.
 Για την Ιστορία των Ιδεών στην Ελλάδα λοιπόν, με μικρές πολύ μικρές διορθώσεις...

 Τα τελευταία χρόνια και κατά περίεργο τρόπο το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αντικείμενο ανθρωπιστικών –και πολλές φορές περιθωριακών- οργανώσεων παίρνει πρωτεύουσα θέση στις επιδιώξεις και τα ενδιαφέροντα των υπερδυνάμεων. Για τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε η εισβολή στο Κόσοβο, για τον «λαό του Κουβέιτ» ο Πόλεμος του Κόλπου, δήθεν για την προστασία των Κούρδων στον Βορρά και των Σιιτών στον Νότο οι νεκρές ζώνες στο Ιράκ… Οι Αμερικανοί αυτοαναγορεύονται σε υπερασπιστές των αδύνατων και των αδικημένων… Βεβαίως επιλεκτικά και χωρίς αυτό να έχει να κάνει με ανθρώπινα δικαιώματα…

 Όπως είναι φυσικό οι εθνικές –και όχι μόνο- μειονότητες και τα προβλήματά τους γίνονται ζήτημα υψίστης σημασίας. Από αντικείμενο των πάλαι ποτέ Αριστερών κομμάτων και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς οι μειονότητες μπήκαν στην «ατζέντα» των εξουσιαστών αυτού του κόσμου. Ανακαλύψαμε άγνωστες μειονότητες, στο Τιμόρ, στις Δημοκρατίες της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στην Αφρική και στην Ευρώπη. Όμως δεν τις ανακαλύψαμε στην Τουρκία, οι Βρετανοί ενοχλούνται ιδιαίτερα από τις αποσχιστικές τάσεις στην Σκωτία και βιάζονται να ξεμπερδέψουν με το πρόβλημα της Β. Ιρλανδίας και φυσικά κανείς δεν ομιλεί για τους Ινδιάνους της Αμερικής και την μεγαλύτερη ίσως γενοκτονία κατά την διάρκεια των τελευταίων αιώνων.

 Στην Ελλάδα θυμηθήκαμε τους «Μακεδόνες», τους Τσάμηδες κ.ά. και πολλοί βιάστηκαν να ονομάσουν Τούρκους τους μουσουλμάνους της Θράκης, μία μειονότητα πραγματική, χωρίς όμως εθνική ομοιογένεια αφού αποτελείται από τρεις διαφορετικές μεταξύ τους εθνολογικές ομάδες.

 Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί μετά από 50 σχεδόν χρόνια οι μειονότητες και τα αναμφισβήτητα δικαιώματά τους επανέρχονται στο προσκήνιο; Γιατί οι ισχυροί της γης ενδιαφέρονται για το δίκαιο των αδυνάτων;

Αναμφίβολα κάθε εθνική μειονότητα η οποία με την χάραξη συνόρων βρέθηκε να φιλοξενείται από ένα κράτος όπου επικρατούν άλλες εθνολογικές ομάδες, έχει τη δική της συμπεριφορά και δικές της επιθυμίες όσον αφορά το ζήτημα των εδαφικών διαφορών με κράτη όπου επικρατούν συγγενικές προς αυτήν μειονότητες.

Από τι καθορίζεται όμως η συμπεριφορά των μειονοτήτων; Και πότε μία μειονότητα μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα για την χώρα που την φιλοξενεί; Πότε μπορεί να γίνει υποκείμενο καταπίεσης και διακρίσεων; Και κυρίως πότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός στρατηγικής; Οι παράγοντες που επηρεάζουν την συμπεριφορά των μειονοτήτων, σύμφωνα με ειδικούς, είναι οι εξής:
 

1.      Το κατά πόσο συνορεύει η χώρα που φιλοξενεί την μειονότητα, με συγγενικό προς αυτήν κράτος. Δηλαδή, αν υπάρχει συνοριακή συνέχεια. Π.χ. μία μεγάλη μειονότητα οικονομικών προσφύγων που ζει σε μία μακρινή χώρα δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει συνοριακό πρόβλημα στην χώρα όπου φιλοξενείται. Ακόμη και όταν η μειονότητα δεν έχει τάσεις αφομοίωσης με την ντόπια κοινωνία ή η κοινωνία δεν την αποδέχεται, όπως π.χ. οι Τούρκοι της Γερμανίας, ποτέ δεν μπορεί να προκαλέσει εδαφικές διεκδικήσεις και είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει αιτία προστριβών μεταξύ δύο χωρών.

2.      Κατά πόσο το συγγενικό της μειονότητας κράτος είναι αναθεωρητικό των Διεθνών Συνθηκών. Είναι πολύ πιθανόν ότι δεν θα υπήρχε κανένα εδαφικό πρόβλημα αν η Ελλάδα συνόρευε π.χ. με την Ελβετία και φιλοξενούσε στο έδαφός της μία μεγάλη μειονότητα Ελβετών.

3.      Η συμπεριφορά της χώρας που φιλοξενεί την μειονότητα. Αν στην χώρα αυτή οι αρχές της δημοκρατίας είναι σεβαστές και εφαρμόζονται η ισονομία και ισοπολιτεία, αν εφαρμόζονται οι κανόνες του διεθνούς δικαίου ή όχι.

4.      Η ποιότητα των διμερών σχέσεων μεταξύ των όμορων κρατών, που φιλοξενούν την μειονότητα. Οι τυχόν κακές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι πιθανό να επηρεάσουν την συμπεριφορά μίας χώρας έναντι μίας μειονότητας που φιλοξενεί και αντίστροφα μπορεί να οδηγήσει την άλλη χώρα στο να δημιουργεί προβλήματα μέσω της μειονότητας.

5.      Τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων. Για παράδειγμα η προώθηση της ενεργειακής θέσης μίας ισχυρής χώρας έναντι των ανταγωνιστών της μπορεί να εξυπηρετείται από την αποσταθεροποίηση κάποιας περιοχής. Μία μειονότητα μπορεί να αποτελέσει ιδεώδη μοχλό αποσταθεροποίησης της χώρας όπου ζει.

 
Θα προσέθετα ότι η γεωοικονομία και η σχέση του βιοτικού και οικονομικού επιπέδου μεταξύ των δύο κρατών είναι ακόμη ένας καθοριστικός παράγοντας. Για παράδειγμα οι Μολδαβοί, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θέλησαν να ενωθούν με την Ρουμανία λόγω κυρίως της καλύτερης οικονομίας της Μολδαβίας σε σχέση με την Ρουμανία, αν και πρόκειται για τον ίδιο λαό.

Στέκομαι όμως στην τελευταία περίπτωση, αντλώντας από το βιβλίο του Β΄Αντιπρόεδρου της Βουλής και βουλευτή Ξάνθης  Παναγιώτη Σγουρίδη, όπου εξηγείται επαρκώς το όψιμο διεθνές ενδιαφέρον για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.

 Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ αυτή τουλάχιστον την στιγμή αδυνατούν να ελέγξουν τις πηγές πετρελαίου του Καυκάσου και της Κασπίας θάλασσας. Είναι πολύ φυσικό να θέλουν να ελέγξουν τις οδούς διακίνησης του πετρελαίου ώστε να μπορούν να διασφαλίσουν την ροή του προς την Δύση. Οι οδοί διακίνησης είναι δύο: ο ένας δια μέσου της Θράκης και του Αιγαίου και ο άλλος δια μέσου των κουρδικών περιοχών της Τουρκίας καταλήγοντας στο Τσεϊχάν, απέναντι ακριβώς από την Κύπρο. Μετά την αιχμαλωσία του αρχηγού των Κούρδων Α. Οτσαλάν και την στάση του έναντι της Τουρκίας και της Δύσης, φαίνεται επί τέλους να διασφαλίζεται η οδός αυτή, αφού η τρίτη αν και πιο οικονομική θεωρήθηκε επισφαλής αφού διασχίζει το Ιράν. Η πρώτη οδός, δηλ. ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης διασφαλίζεται μέσω της πιθανής αποσταθεροποίησης των περιοχών απ’ όπου διέρχεται. Έτσι μπορούν να εξηγηθούν οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, η εξίσωση των μικροπταισμάτων της Ελλάδας έναντι των εγκλημάτων της Τουρκίας όσον αφορά τις μειονότητες και οι επιλεκτικές ευαισθησίες στην προστασία της μειονότητας της Θράκης σε αντίθεση με την εξόντωση των «τρομοκρατών» Κούρδων της Τουρκίας.

 Άποψη του γράφοντος είναι ότι η ξαφνική ευαισθησία της Δύσης και του ΝΑΤΟ για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της απόφασης να επεμβαίνουν γι αυτό, δεν έχουν καμία σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις παραδοσιακές ανθρωπιστικές διακηρύξεις που κατά το πρόσφατο παρελθόν τα γνωρίζαμε μόνο από τις διακηρύξεις κάποιων τμημάτων της Αριστεράς.

Κατά την γνώμη μου οι Μεγάλες Δυνάμεις κατά κανόνα αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες και ενδιαφέρονται μόνον όταν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, οι οποίοι πιθανόν να διαφέρουν μερικώς από περίπτωση σε περίπτωση, αφού μία μειονότητα αποτελεί ιδανικό μοχλό αποσταθεροποίησης ή διάλυσης μίας χώρας. Αυτό θα πρέπει να το γνωρίζουν και κάποιοι καλόπιστοι υπερασπιστές των απανταχού της γης μειονοτήτων που βιάζονται να στηρίξουν ή να επικροτήσουν την κάθε Νατοϊκή επέμβαση που γίνεται εν ονόματι του Ανθρωπισμού…
 
Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθούν ως απορρέοντα από κάποιο μένος εναντίον των μειονοτήτων ή από κάποια «υπερεθνικιστική» διάθεση, ή ακόμη περισσότερο να καθορίσουν την συμπεριφορά μας έναντι των μελών κάποιας μειονότητας. Το αντίθετο μάλιστα. Θα λέγαμε ότι απορρέουν από ανάγκη να εξηγηθεί μία αντίφαση –το ξαφνικό ενδιαφέρον των ισχυρών για τους αδύνατους- γιατί η γνώση και η κατανόηση της πραγματικότητας είναι και όπλο στα χέρια των αδύναμων.

Η προσπάθεια της Νέας Τάξης για παγκοσμιοποίηση της αγοράς και για κατάργηση των συνόρων εξηγεί επαρκώς την «ανακάλυψη» των μειονοτήτων και κατ’ επέκταση την «ευαισθησία» για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η παραδοσιακή στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε» στην εποχή μας ονομάζεται «στρατηγική των μειονοτήτων».

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

«Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος»

Η καταστολή υπήρξε πάντα απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβολή νεοφιλελεύθερων κοινωνικών συστημάτων. Ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός δεν εξυπηρετεί το ωφέλιμο για το σύνολο, αλλά αποκλειστικά το συμφέρον της ολιγαρχίας που το στηρίζει, είναι από την φύση του ολοκληρωτικός και παράγει αυταρχικές δομές.

Σε ένα κοινωνικό μοντέλο που ο πολίτης αποκλείεται όλο και περισσότερο από την λήψη αποφάσεων, το αρχικό όπλο για τον πειθαναγκασμό της κοινωνίας είναι η προπαγάνδα και η ελεγχόμενη πληροφόρηση μέσω επικοινωνιακών μηχανισμών.

Την ζήσαμε στο έπακρο επί κυβερνήσεων Σημίτη, αρχής γενομένης από την εποχή του Μητσοτάκη. Η δαιμονοποίηση του δημόσιου τομέα, ο ιδεολογικός καθαγιασμός των αυτοματισμών της αγοράς και της ιδιωτικής οικονομίας, η απαξίωση του συνδικαλισμού και της πολιτικής, (με την «ενσωμάτωση» των συνδικαλιστών και την διαφθορά των πολιτικών), η επιβράβευση του ακραίου ατομικισμού, η «μπλόφα» του «λιγότερου κράτους», ήταν οι βάσεις στις οποίες στηρίχθηκε αποδιοργάνωση του συστήματος Υγείας, της Παιδείας, η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλειας, των Επικοινωνών κλπ, και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου που στις μέρες μας κορυφώνεται.

Σε ιδεολογικό επίπεδο, ο ανταγωνισμός, η ιδιοτέλεια και η απληστία, καλλιεργήθηκαν παράλληλα με τις «αξίες» της πολιτικής σκοπιμότητας, της υποταγής, της δουλοπρέπειας, την αποδοχή της φτώχειας και της διαφθοράς και την αντιπάθεια προς την πραγματική πολιτική.

Η ώρα της βίας

Όταν φθάνει όμως η ώρα που ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει ωμά το αποτρόπαιο πρόσωπό του, η φτώχεια πλήττει μεγάλα κοινωνικά στρώματα και η προπαγάνδα παύει να αποδίδει. Τότε η αντίδραση της κοινωνίας εκλαμβάνεται ως ο κύριος εχθρός, και έρχεται η σειρά της ωμής καταστολής.

Οι μιλιταριστικοί μηχανισμοί των νεοφιλελεύθερων αυταρχικών «δημοκρατιών» αναλαμβάνουν δράση, για να καθυποτάξουν την κοινωνική αντίδραση που εκλαμβάνεται, ως ο κύριος εχθρός του συστήματος.
Ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, στρατιωτικοποίηση της Αστυνομίας, πιο αυστηρή ποινική νομοθεσία, «τρομονόμοι», γενίκευση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης, σταδιακή εξομοίωση του «εξωτερικού και εσωτερικού» εχθρού, είναι μερικά από τα βέλη στην φαρέτρα της Καταστολής.

Άλλωστε τα ίδια και χειρότερα δεν έγιναν κατά το πρώτο νεοφιλελεύθερο πείραμα στη Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ; Ας θυμηθούμε την βίαιη καταστολή των απεργιών των ανθρακωρύχων από την Θάτσερ, στην Βρετανία, όπου μετά από 9 μήνες απεργία, η κυβέρνηση δέσμευσε ακόμη και τις τραπεζικές καταθέσεις των σωματείων τους; Ο Ρήγκαν το ίδιο δεν έκανε με τις απεργίες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που απειλούσαν την νεοεμφανιζόμενη τότε νεοφιλελεύθερη λαίλαπα; Ποίος μπορεί να ξεχάσει την αγριότητα των κατασταλτικών μηχανισμών στις ΗΠΑ τον καιρό της μεγάλης κρίσης; Ας ξαναδούμε όλοι μας τους ανεπανάληπτους «Μοντέρνους Καιρούς» του μεγάλου ξεχασμένου Τσάρλι Τσάπλιν…

Τα ίδια βέβαια γίνονταν στον πρώιμο καπιταλισμό του 19ου αιώνα, της «φιλελεύθερης» αστικής τάξης. Ας μην γελιόμαστε. Μορφή του καπιταλισμού είναι ο νεοφιλελευθερισμός…

Τώρα που οι Έλληνες εργαζόμενοι κατεβαίνουν όλο και συχνότερα στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, προκαλώντας ένα πρωτοφανές μεταπολιτευτικά κύμα αντίδρασης κατά της ολοκληρωτικής άλωσης κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, θα αναλάβουν δράση τα κλομπ και τα δακρυγόνα.

Έφοδοι μοτοσικλετιστών στο συγκεντρωμένο πλήθος, ξυλοδαρμοί και βαρείς τραυματισμοί δημοσιογράφων και πολιτών, βίαιη απομάκρυνση «αγανακτισμένων» αλλά ειρηνικών διαδηλωτών, τρομοκρατικού χαρακτήρα συλλήψεις, είναι ίσως το πρελούδιο όσων ζοφερών πρόκειται να ζήσουμε κατά τον επερχόμενο διαρκή πόλεμο με την ελληνική κοινωνία, που κήρυξε η διεθνής και ντόπια ελίτ της χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας.

Όταν ο ιδεολογικός κατευνασμός δεν επαρκεί, «το αόρατο χέρι της αγοράς δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς την κρυμμένη γροθιά…», ομολογούσε κυνικά ο «γκουρού» της νεοφιλελεύθερης Οικονομίας, Τόμας Φρίντμαν το 1999. («The Lexus and the Olive Tree» σ.373)

Οι δεκάδες νεκροί της Αργεντινής κατά τις άγριες συγκρούσεις με τον Στρατό και την Αστυνομία, μας προϊδεάζουν για το πόσο μακριά μπορεί να φθάσει η καταστολή, αλλά δυστυχώς και τι είναι αυτό που φοβάται και υπολογίζει η διεθνής ολιγαρχία που επιχειρεί να ελέγξει τον πλανήτη.



zougla.gr

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Την παρέμβαση Βενιζέλου ζητά η Ένωση Συντακτών

Δεν πρόκειται να ανεχτεί την καλλιέργεια κλίματος κατά δημοσιογράφων, τονίζει σε ανακοίνωσή της η Ένωση Συντακτών Ηλεκτρονικού και Περιοδικού Τύπου, σχετικά με την υβριστική επιστολή λίβελο του Διευθυντή Ενημέρωσης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας Ηλία Βεργίτση, κατά της zougla.gr

H ΕΣΠΗΤ ζητά από τον υπουργό Ευάγγελο Βενιζέλο να παρέμβει, ώστε να ανακληθούν οι υβριστικές δηλώσεις ή να δοθούν στην δημοσιότητα στοιχεία που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του κ. Βεργίτση, περί «αργομισθίας» και «εκβιασμών» του δημοσιογράφου Πάνου Πικραμένου, τον οποίο ο Διευθυντής Ενημέρωσης του ΥΠΕΘΑ επιχειρεί να συσχετίσει με την υπόθεση των αποκαλύψεων για τις διαδικτυακές και κοινωνικές δραστηριότητές του.

Σε διαφορετική περίπτωση η Ένωση Συντακτών Ηλεκτρονικού και Περιοδικού Τύπου «επιφυλάσσεται για τις επόμενες ενέργειές της που έχουν στόχο την προστασία του συναδέλφου και του λειτουργήματος», όπως αναφέρει στην ανακοίνωση.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αθήνα, 23 Μαΐου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η διοίκηση της ΕΣΠΗΤ παρακολουθεί με πολλή προσοχή την υπόθεση που έχει ανακύψει με τις χθεσινές αποκαλύψεις του zougla.gr για υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Τίθενται καίρια ζητήματα και ερωτήσεις κομβικής σημασίας που επιβάλλεται να απαντηθούν από τους υπευθύνους.
Σε αυτή την αντιπαράθεση η ΕΣΠΗΤ δεν έχει άμεσο ρόλο και αρμοδιότητα.

Διαπιστώνεται, όμως, ότι στην απόπειρα απάντησης του στελέχους του υπουργείου -με την ιδιότητα πλέον του Διευθυντή Ενημέρωσης του υπουργείου, κατηγορείται ως «ηθικός αυτουργός» των αποκαλύψεων και «εκβιαστής» συνάδελφος του Περιοδικού Τύπου, μέλος της ΕΣΠΗΤ. Στην ίδια απάντηση μεταξύ άλλων αναφέρεται, ότι η όλη υπόθεση …στήθηκε προκειμένου να διατηρηθεί η αργομισθία του συναδέλφου, που εργαζόταν 9 χρόνια ως αρχισυντάκτης και επιμελητής δημοσιογραφικής ύλης σε μια εκπομπή, όπου ο καταγγέλλων έχει την ευθύνη της λειτουργίας της και κατά συνέπεια έχει και τον έλεγχο του έργου των συντακτών, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Αδικεί πιστεύουμε τον εαυτό του όποιος χρειάζεται τόσο διάστημα να ανακαλύψει ή και γενικά να καλύπτει αργόμισθους.

Με αφορμή, λοιπόν, τις αόριστες χωρίς καμιά τεκμηρίωση σε βάρος του συναδέλφου μας, δημοσιευμένες αναφορές η ΕΣΠΗΤ:

• δηλώνει ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί και δεν επιτρέπει την καλλιέργεια ενός κλίματος που επιχειρείται σε βάρος γενικά των δημοσιογράφων και της δημοσιογραφίας,

• ζητά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας την άμεση παρέμβασή της στην υπόθεση, την ανάκληση των δηλώσεων ή αμέσως την δημοσιοποίηση των στοιχείων που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του Διευθυντή Ενημέρωσης και

• επιφυλάσσεται για τις επόμενες ενέργειές της που έχουν στόχο την προστασία του συναδέλφου και του λειτουργήματος.

Για την ΕΣΠΗΤ
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Γιάννης Πλαχούρης Σπύρος Κρίκος

Η απάντηση του Πάνου Πικραμένου στον λίβελο του Ηλία Βεργίτση

Διαβάστε επίσης:

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Ύβρις και Νέμεσις στη Φουκουσίμα

Όταν ο άνθρωπος υπερεκτιμούσε τις δυνάμεις του έναντι του άγραφου θεϊκού νόμου και προσπαθούσε να υπερβεί την θνητή φύση του, τότε διέπραττε «Ύβριν».

Κατά την αρχαιοελληνική κοσμοθεωρία, η ασεβής, αυθάδης και αλαζονική δράση οδηγούσε πάντα στην πτώση και την καταστροφή του υβριστή.

Οι θεοί του προκαλούσαν αρχικά την «Άτην», αδελφή της Έριδας και της Δυσνομίας κατά τη μυθολογία, δηλαδή την τύφλωση του νου. Αυτή οδηγούσε σε περισσότερες ύβρεις, ώσπου τελικά ο υβριστής διέπραττε την μεγάλη α-νοησία.

Τότε, οι θεοί οργισμένοι του έστελναν την «Νέμεσιν», κόρη της Νύχτας και του Ερέβους, που με την σειρά της επέφερε την «Τίσιν», δηλαδή την συντριβή του υβριστή.

Έτσι τιμωρήθηκε ο Αίαντας που πίστεψε ο δόλιος ότι μόνο με την δική του δύναμη, μπορεί να κατακτήσει την νίκη στον τρωικό πόλεμο.

Ακριβώς έτσι, προκλήθηκε και το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα.

Μεθυσμένη η Επιστήμη από τα επιτεύγματα της Τεχνολογίας, τυφλωμένη η Εξουσία από την ιδεοληψία της «οικονομίας της αγοράς», πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν Θεοί, και έκαναν την μεγάλη α-νοησία.

Χωρίς να διαθέτουν την σοφία για να διαχειριστούν την αποκάλυψη του Προμηθέα, με γνώμονα την μεγιστοποίηση του κέρδους και μακριά από κάθε κοινωνικό έλεγχο, προσπάθησαν να τα έχουν όλα: φτηνή ενέργεια, μεγάλα κέρδη αλλά και ασφάλεια.

Μόνο μετά την συμφορά, κατάλαβαν όλοι ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις οικοδομήθηκαν σε λάθος τοποθεσία, δίπλα στη θάλασσα και ακριβώς πάνω στο γεωλογικό ρήγμα της πιο σεισμογενούς χώρας, ότι η λειτουργία του πεπαλαιωμένου εργοστασίου υπερέβαινε τις δυνατότητές του και ότι η εταιρεία απέκρυπτε στοιχεία για την ασφάλεια των αντιδραστήρων και το μέγεθος της καταστροφής.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε τυχαία ή από έλλειψη γνώσης. Οι εγκαταστάσεις χτίστηκαν εκεί για πολιτικούς λόγους, αφού η Κίνα και η Ρωσία δεν το ήθελαν στην δυτική ακτή της Ιαπωνίας, το εργοστάσιο υπερλειτουργούσε για να αυξάνονται τα κέρδη της εταιρείας Τepco και αυτή απεδείχθη ότι δεν ενημέρωνε σωστά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και την κυβέρνηση της Ιαπωνίας για να μην υποστεί τις συνέπειες.

Γνώση δίχως Χαρακτήρα, Εμπόριο δίχως Ηθική, Επιστήμη δίχως Ανθρωπιά, Πολιτική χωρίς Αρχές, έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι, μιλώντας για τα σφάλματα αυτού του κόσμου…

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν σταματάει ποτέ. Και δεν πρέπει να σταματήσει.

Όμως, αν η καταστροφή που μπορεί να προκληθεί από την α-νόητη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, γίνεται γρήγορα αντιληπτή και προκαλεί άμεσα αυτοκριτική, δεν ισχύει το ίδιο για την κακή χρήση άλλων τεχνολογιών.

Άραγε τι τέρατα θα προκύψουν από την γενετική τεχνολογία και πως θα επηρεάσει το μέλλον του ανθρώπινου είδους; Πως θα απεμπλακεί η ανθρωπότητα από τον ολοκληρωτισμό που σταδιακά επιβάλλουν οι εξουσίες μέσω της πληροφορικής; Πως θα σταματήσει η μόλυνση του πλανήτη που δείχνει να φθάνει στα όρια του;

Με μία κοινωνική κοσμοθεωρία σε εμβρυακή μορφή, με καταρρακωμένες κοινωνικές αξίες, στον πρωτόγονο πολιτισμό της Ιδιοτέλειας, του Ολοκληρωτισμού και της Βίας όπου πισωγυρίζουμε, ποία δύναμη μπορεί να προφυλάξει τον πλανήτη από τους μαθητευόμενους μάγους και τους «υβριστές» στον άγριο καπιταλισμό του 21ου αιώνα;

zougla.gr

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Ο μύθος του Έλληνα «κηφήνα»

«Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι για αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα…» λέει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, σε συνέντευξή της, για τα οικονομικά μέτρα, την τρόικα και τα όσα συμβαίνουν τελευταία στη χώρα μας.

H Αμερικανίδα δημοσιογράφος, στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ», περιγράφει λεπτομερώς τις τεχνικές του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον ονομάζει, που χρησιμοποιούνται από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για τον πειθαναγκασμό των πολιτών να δεχθούν μεταρρυθμίσεις ενάντια στα συμφέροντά τους.

Με άμεσο στόχο τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορύθμιση του κρατικού τομέα και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, μία κατά μέτωπο επίθεση κατά της συλλογικής συνείδησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και στην Ελλάδα.

Πανίσχυροι επικοινωνιακοί μηχανισμοί έχουν εξαπολύσει μία γιγάντια προπαγανδιστική εκστρατεία και βομβαρδίζουν τον πολίτη με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, επιδιώκοντας να του επιβάλλουν την άποψη, ότι είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση.

Χρησιμοποιώντας πολύ συχνά ψευδή στοιχεία και εκμεταλλευόμενοι τα -δυστυχώς υπαρκτά- παθογενή στοιχεία του ελληνικού δημόσιου και οικονομικού βίου, προσπαθούν να εκμηδενίσουν την αυτοεκτίμησή του, ώστε να τον πείσουν να δεχθεί τα μέτρα της τρόικας και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ως «μονόδρομο» και υποχρεωτική λύση.

Ψέμα 1ο: οι Έλληνες εργάζονται λιγότερο

Πρόκειται για ένα στερεότυπο, πολύ διαδεδομένο στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, το οποίο όμως δεν επιβεβαιώνεται από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε..

Αντίθετα, σύμφωνα με άρθρο της «Wall Street Journal» (14-2-2011), οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη θέση της κατάταξης στην Ε.Ε., εργαζόμενοι κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα, και ακολουθούν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι με 39 ώρες την εβδομάδα.

Λιγότερο απ' όλους, εργάζονται οι Ολλανδοί με 31 ώρες, ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν 36 ώρες την εβδομάδα.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες παράγουν λιγότερο από 18,5 ευρώ κάθε ώρα εργασίας, οι Ισπανοί 24,4 ευρώ και οι Πορτογάλοι 13,8 ευρώ, ενώ οι Ολλανδοί παράγουν 39,5 ευρώ και οι Γερμανοί 38,7.

«… Ένας Έλληνας υπάλληλος με την ίδια εκπαίδευση με έναν Γερμανό θα είναι λιγότερο παραγωγικός, εξαιτίας της ανώτερης τεχνολογίας που έχει ο Γερμανός και των υποδομών» σημειώνει η εφημερίδα.

Ψέμα 2ο: οι Έλληνες βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη

Έρευνα του Ο.Ο.Σ.Α., που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2010, αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα οι Έλληνες βγαίνουν αργότερα στη σύνταξη από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Έτσι, ενώ ο νόμος επέτρεπε μέχρι πρότινος τη σύνταξη στα 58 χρόνια για την Ελλάδα, και το όριο ήταν τα 60 για τη Γαλλία και τα 65 για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Αυστρία, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Οι Γάλλοι βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα, κατά μέσον όρο στην ηλικία των 58,7 ετών, οι Αυστριακοί παρά την αυστηρή νομοθεσία τους στα 58,9, οι Ιταλοί στα 60,8, οι Ισπανοί στα 61,4 και οι Γερμανοί στα 62,1, αναφέρει ο Ο.Ο.Σ.Α. μετά από επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων που αφορούν στην πραγματική έξοδο από την εργασία.

Οι Έλληνες, παρά το χαμηλό όριο των 58 ετών που προέβλεπε ο νόμος, βγαίνουν στη σύνταξη στα 62,4 χρόνια τους, δηλαδή 4,4 χρόνια παραπάνω από το νόμιμο όριο, αργότερα ακόμη και από τους Γερμανούς.

Ψέμα 3ο: το υπεράριθμο των δημοσίων υπαλλήλων

Ενώ ορισμένα δημοσιεύματα μιλούσαν για αριθμούς δημοσίων υπαλλήλων της τάξεως των… εκατομμυρίων, η «Έκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», σε κείμενο εργασίας με τίτλο «The size and performance of public sector activities in Europe», αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τους λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους στην Ε.Ε..

Στον πίνακα όπου καταγράφεται το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων κάθε χώρας, η Ελλάδα βρίσκεται στη 14η θέση μεταξύ των 17 κρατών που εξετάζονται στην έρευνα, με ποσοστό 11,4%.

Στις πρώτες θέσεις φιγουράρουν οι «προηγμένες» Σουηδία (30%) και Δανία (29%). Αλλά η Ελλάδα υπολείπεται πολύ και από τη Γαλλία (21,2%) και τη Μεγάλη Βρετανία (17,8%) και ξεπερνά μόνο την Ιρλανδία (11,0%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Όπως σημειώνεται στη μελέτη, η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη αυτή παραμένει σταθερή τις τελευταίες δεκαετίες.

Η απογραφή του 2010 απέδειξε ότι στην Ελλάδα υπηρετούν 768.009 δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβάνοντας τους μόνιμους υπάλληλους, τους δικαστικούς και τους δημόσιους λειτουργούς (625.738), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (53.833), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (44.811), τους συμβασιούχους έργου (14.345), τους αιρετούς (12.609) και άλλες πιο ολιγάριθμες κατηγορίες.

Η κυβέρνηση, οι «μόνιμοι» επικριτές του δημόσιου τομέα και οι λάτρεις του μνημονίου απέφυγαν να τοποθετηθούν και να σχολιάσουν το αποτέλεσμα.

Οι δε αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων απορροφούν το 11,1% του Α.Ε.Π., τοποθετώντας την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, με πρώτη τη Δανία (18,1%) και δεύτερη την Ισπανία (17,5%).

Ορθώς λοιπόν, η ΑΔΕΔΥ κάνει λόγο για «συστηματική και χρόνια παραποίηση, διαστρέβλωση της πραγματικότητας με τα περί ενάμισι, δύο, ακόμη και δυόμισι εκατομμύρια δημοσίων υπαλλήλων».

Στόχος το σύστημα αξιών της κοινωνίας

Βραχυπρόθεσμος στόχος αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας είναι να τροφοδοτηθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, που βουλιάζουν από την παγκόσμια «φούσκα», με χρήματα από τη φορολογία και όχι από τους «έχοντες και κατέχοντες», δηλαδή τις τράπεζες και τους μεγαλοκεφαλαιούχους.

Η μακροπρόθεσμη όμως επιδίωξη αυτής της επίθεσης, που δεν περιορίζεται στο οικονομικό σύστημα και τα εργασιακά, είναι να πλήξει το σύστημα αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Μύθοι, Σύμβολα και Αξίες, Ιστορία, Θεσμοί και Παραδόσεις, απαραίτητα συστατικά κάθε ανθρώπινης συλλογικότητας, πρέπει να απαξιωθούν και να αντικατασταθούν από άλλα.

Έτσι μόνο μπορεί να διαμορφωθεί ένα νέο είδος συνείδησης και σκέψης, ένα διαφορετικό σύστημα αξιών και τελικά ένας διαφορετικός πολιτισμός, προς όφελος της οικονομίας της αγοράς, των «ομάδων συμφερόντων» που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο και τελικά της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

*τα στατιστικά και οικονομικά στοιχεία προέρχονται από εκθέσεις της Ε.Ε. και του Ο.Ο.Σ.Α., τις εφημερίδες «Wall Street Journal», «Stuttgarter Zeitung», «Έθνος» και «Ελευθεροτυπία». Η συνέντευξη της Ναόμι Κλάιν δημοσιεύτηκε στο «Βήμα».

zougla.gr